3ο Δημοτικό Σχολείο Μεγάρων

ΠΑΡΑΛΙΑΚΗ ΖΩΝΗ ΤΩΝ ΜΕΓΑΡΩΝ
Οδοιπορικό εκπαιδευτικής επίσκεψης – Παρουσίαση της περιοχήςΓΕΝΙΚΑ
 2.JPG
Τα Μέγαρα είναι αρχαία και ιστορική πόλη. Βρίσκεται στο νομό Αττικής, 42χμ. δυτικά της Αθήνας και στη μέση περίπου της απόστασης Αθηνών – Κορίνθου. Η νέα πόλη απέχει 2χμ. από τη θάλασσα. Είναι χτισμένη πάνω στην παλιά στους δυο γραφικούς λόφους της Αλκάθους και Καρία. Σήμερα όμως με την αύξηση του πληθυσμού έχει απλωθεί και στο γύρω πεδινό μέρος και νότια έχει φθάσει σχεδόν μέχρι τη θάλασσα.

128 Μέγαρα από το λόφο του αγίου Δημητρίου.JPG
Η παραλιακή ζώνη των Μεγάρων εκτείνεται από την περιοχή της Αγίας Τριάδας ως την Κινέττα. Περιλαμβάνει με τη σειρά από δυτικά: την Κινέττα, την Κακιά Σκάλα ή Σκιρωνίδες Πέτρες, τον οικισμό «Πανόραμα», το Βαρδάρη, τη Βαρέα, την Πάχη, την Αγία Τριάδα και τον υδροβιότοπο «Βουρκάρι».

 Μεγάρων προς Βαρέα 1.JPG

 εδάφους - χλωρίδα.JPG

Έχει μεγάλη ποικιλομορφία εδάφους στην οποία συνδυάζεται βουνό και θάλασσα. Πλούσια χλωρίδα, πανίδα και ιχθυοπανίδα, μαγευτικές τοποθεσίες, γραφικά δρομάκια, λοφάκια, εξωκλήσια του 16ου και 17ου αιώνος, όμορφες παραλίες με βραχάκια, βοτσαλάκια, αμμουδιές και καθαρή θάλασσα. Βρέχεται από το Σαρωνικό κόλπο ενώ το δυτικό μέρος της αποτελεί την κατάληξη των Γερανείων ορέων.Η τάξη μας, στα πλαίσια του μαθήματος της Ευέλικτης ζώνης, μελέτησε την παραλιακή ζώνη των Μεγάρων την οποία και θα σας παρουσιάσουμε σήμερα. Σκοπός της εργασίας αυτής ήταν να γνωρίσουμε την παραλιακή ζώνη της περιοχής μας.Ξεκινάμε την παρουσίαση ακολουθώντας το οδοιπορικό της εκπαιδευτικής επίσκεψης που κάναμε στις 3/3/2010.
ΚΙΝΕΤΤΑ
Ξεκινήσαμε πρωί από το σχολείο, μπήκαμε στην Εθνική Οδό Αθηνών – Κορίνθου παίρνοντας το δρόμο προς Κόρινθο. Σε λίγα λεπτά περνούσαμε από τις σήραγγες της Κακιάς Σκάλας. Εκεί θυμηθήκαμε τον αρχαίο πρόγονό μας, τον Μεγαρίτη αρχιτέκτονα Ευπαλίνο και το Ευπαλίνειο όρυγμά του στη Σάμο..JPG 2.JPG 1.JPGΣτη συνέχεια μπήκαμε στην παλαιά Εθνική Οδό Αθηνών – Κορίνθου και πήγαμε κατ’ ευθείαν στο παλαιό εξωκλήσι του αγίου Χαραλάμπους 17ου αι. το οποίο θαυμάσαμε απ’ έξω, γιατί ήταν κλειστό.Μιλήσαμε για την Κινέττα η οποία είναι σημαντικός παραθεριστικός οικισμός δυτικά της πόλης των Μεγάρων. Ανήκει στο δήμο Μεγαρέων και έχει πάνω από 1.000 μόνιμους κατοίκους ενώ την καλοκαιρινή περίοδο ο πληθυσμός της ανέρχεται σε πολλές χιλιάδες. Βρέχεται από το Σαρωνικό κόλπο και είναι η κατάληξη των Γερανείων προς τη θάλασσα. Το μεγαλύτερο μέρος της καλύπτεται από πευκοδάσος που φθάνει μέχρι τη θάλασσα. Τα τελευταία χρόνια έχουν χτιστεί πολλές εξοχικές κατοικίες, ξενοδοχεία και ενοικιαζόμενα δωμάτια. Έχει όμορφες, καθαρές παραλίες, μαγαζιά, ψαροταβέρνες και γι’ αυτό την προτιμούν πολύ οι παραθεριστές του καλοκαιριού. Μέχρι τις αρχές του 20ου αιώνα ήταν σχεδόν ακατοίκητη. Λίγοι ηρωικοί Μεγαρίτες πήγαιναν εκεί με τα κάρα τους και όργωναν τα χωράφια τους. Η περιοχή ήταν γεμάτη από έλη, δηλαδή λιμνάζοντα νερά, γι’ αυτό και τα κουνούπια έσπερναν την ελονοσία. Η Κινέττα λοιπόν ήταν ελώδης τόπος και αυτό ακριβώς σημαίνει και το όνομά της. 1.JPG
11.JPG

Επόμενη στάση μας η παραλία της Κινέττας. Είδαμε την παραλία την καθαρή θάλασσα και το κυματάκι να σκάει στα πόδια μας. Στο βάθος απέναντι φαίνονταν αχνά τα βουνά της Πελοποννήσου. Μαζέψαμε στα κουβαδάκια μας πολύτιμη χλωρίδα και πανίδα της περιοχής και πήραμε το δρόμο για τα Μέγαρα από την Παλαιά Εθνική Οδό.
ΚΑΚΙΑ ΣΚΑΛΑ (Σκιρωνίδες Πέτρες)Σταματήσαμε για λίγο σ’ ένα σημείο που τα Γεράνεια όρη φθάνουν απότομα και κοφτά μέχρι τη θάλασσα. Είναι η Κακιά Σκάλα ή Σκιρωνίδες Πέτρες, όπως ονομαζόταν στην αρχαιότητα και χωρίζει την πεδιάδα των Μεγάρων από την Κινέττα. Από τα αρχαία χρόνια αποτελούσε ένα φυσικό εμπόδιο στη χερσαία συγκοινωνία μεταξύ Αθηνών και Πελοποννήσου κι εκεί, σύμφωνα με τη μυθολογία, έμενε ο Σκίρωνας, ένας μεγαλόσωμος άνδρας που κρατούσε ένα τσεκούρι. Όταν περνούσε κάποιος ξένος, ο Σκίρωνας τον έβαζε να του πλύνει τα πόδια κι όταν ο ξένος έσκυβε τον κλωτσούσε κι έπεφτε στα βράχια και κατόπιν στη θάλασσα όπου μια χελώνα τέρας τον καταβρόχθιζε. Βέβαια υπάρχει και η αντίθετη άποψη για το Σκίρωνα που λέει ότι όχι μόνο δεν ήταν ληστής αλλά αντίθετα ήταν ευεργέτης και ήρωας της περιοχής, γιος του βασιλιά των Μεγάρων Πύλαντα. Η περιοχή οφείλει την ονομασία «Σκιρωνίδες Πέτρες» στο Σκίρωνα.

 Σκάλα 4.JPG

Σήμερα στην Κακιά Σκάλα έχουν κατασκευασθεί πέντε σήραγγες για να διευκολύνεται η κυκλοφορία των οχημάτων και να μειωθούν στο ελάχιστο τα ατυχήματα που συνέβαιναν στο παρελθόν λόγω της στενότητας του παλαιού δρόμου. Οι τρεις είναι στο ρεύμα προς Κόρινθο: Γεράνεια 930μ., Ευπαλίνος 1700μ. και Αίθρα 1160μ. Οι άλλες δυο είναι στο ρεύμα προς Μέγαρα: Σκίρων 360μ. και Θησέας 319μ.
 Μουσείο.JPG

Συνεχίσαμε το δρόμο μας προς Μέγαρα περνώντας και από το Σκιρώνειο Μουσείο Σύγχρονης Τέχνης, το Μουσείο Πολυχρονοπούλου.
ΟΙΚΙΣΜΟΣ «ΠΑΝΟΡΑΜΑ»
 Πανόραμα 1.JPG
Σε λίγη ώρα φθάσαμε στον οικισμό «Πανόραμα». Σταματήσαμε δίπλα από το πανέμορφο εξωκλήσι της Αγίας Μαρκέλλας. Μας υποδέχτηκε ο παλαιός μόνιμος κάτοικος του οικισμού και επί σειράν ετών πρόεδρος κ. Κώστας. Μας ξενάγησε στο ναό, μας κέρασε γλυκό και μας μίλησε για τον οικισμό, την ιστορία του, τους κατοίκους καιτον τρόπο που χτίστηκε το εξωκλήσι της Αγίας Μαρκέλλας. Φάγαμε το κολατσιό μας, παίξαμε στην παιδική χαρά που υπάρχει στον περίβολο της εκκλησίας ενώ απολαύσαμε την υπέροχη θέα του Σαρωνικού κόλπου που απλώνεται μπροστά μας, τα βουνά της Πελοποννήσου, την Αίγινα, το αγκίστρι, την Επίδαυρο και τη Σαλαμίνα διότι ο οικισμός είναι χτισμένος σε μια αμφιθεατρική πλαγιά των Γερανείων σε υψηλό σημείο από τη θάλασσα, εξ ου και το όνομα «Πανόραμα» που έχουν δώσει οι κάτοικοι.
Σύμφωνα με τον κ. Κώστα, τα πρώτα σπίτια στον οικισμό άρχισαν να χτίζονται το 1962 ενώ ο σύλλογος δημιουργήθηκε το 1972. Το χειμώνα ζουν εκεί 15 μόνιμοι κάτοικοι ενώ την καλοκαιρινή περίοδο μένουν κάτοικοι και στα 106 σπίτια του οικισμού. Είναι ένα ήσυχο μέρος με πλούσια φύση, καθαρό αέρα και υπέροχη θέα προς το Σαρωνικό. Τα καλοκαιρινά βράδια οι κάτοικοι βγαίνουν στην πλατεία και τα παιδιά παίζουν στην παιδική χαρά χωρίς να κινδυνεύουν από αυτοκίνητα. Το 1975 οι κάτοικοι του οικισμού αποφάσισαν να χτίσουν το εκκλησάκι της Αγίας Μαρκέλλας. Προσέφεραν όλοι προσωπική εργασία στον καθαρισμό της περιοχής και το χτίσιμο. Ύστερα από πολλές δυσκολίες και εμπόδια τελείωσε η εκκλησία και το 1981 έγινε η πρώτη θεία λειτουργία. Στη συνέχεια με τη συνεισφορά των κατοίκων το εκκλησάκι αγιογραφήθηκε εσωτερικά με πανέμορφες βυζαντινές αγιογραφίες και σήμερα αποτελεί κόσμημα του οικισμού.
ΒΑΡΔΑΡΗΣ – ΒΑΡΕΑΚατόπιν κατεβήκαμε στις ωραίες παραλίες των Μεγάρων, το Βαρδάρη και τη Βαρέα. 1.JPG
7.JPG
 1.JPG.2JPG.JPGΕκεί υπάρχουν βραχάκια, βότσαλα και αμμουδιά. Μπορείς να κάνεις μπάνιο, ψάρεμα, βόλτα και κατασκήνωση κάτω από τα πεύκα που φθάνουν μέχρι τη θάλασσα και να δεις ένα μαγευτικό ηλιοβασίλεμα με τον ήλιο να δύει πίσω από τα βουνά της Πελοποννήσου σχηματίζοντας με τις ακτίνες του πάνω στο νερό της θάλασσας μια πορτοκαλόχρυση γραμμή.Σταματήσαμε στο εξωκλήσι του Αϊ-Νικόλα (17ου αι.), παρατηρήσαμε το λοφάκι του Αγίου Γεωργίου Πάχης και την Πάχη που απλώνεται ανατολικά. Μαζέψαμε πλούσια χλωρίδα και πανίδα και συνεχίσαμε για την Πάχη..ΠΑΧΗ
 Γεώργιος στην Πάχη.JPG

 1.JPG
Συναντήσαμε το Μεγαρίτη καθηγητή των ΤΕΙ κ. Στέλιο που μας είπε πολλά πράγματα για την Πάχη και την ιστορία της. Τον ευχαριστούμε πολύ.Η Πάχη είναι το επίνειο των Μεγάρων. Βρίσκεται 3χμ. Νοτιο-ανατολικά της πόλης και 1χμ. αριστερά στην έξοδο της εθνικής οδού στον κόμβο των Μεγάρων. Απέχει 41χμ. από την Αθήνα.Έχει μεγάλη ιστορία. Στα αρχαία χρόνια ονομαζόταν Νισαία και ήταν το ένα από τα δυο λιμάνια των Μεγάρων στο Σαρωνικό κόλπο.Σήμερα αποτελεί έναν πολύ όμορφο παραθαλάσσιο οικισμό, με μικρό λιμανάκι, παραδοσιακές ψαροταβέρνες. Ανήκει στο δήμο Μεγαρέων κι έχει περίπου 250 μόνιμους κατοίκους οι οποίοι είναι ψαράδες ή έχουν ψαροταβέρνες και καφετέριες.
 Γεώργιος Πάχης.JPG
Έχει πολλά αξιοθέατα για τους επισκέπτες: Το πανέμορφο λοφάκι του Αγίου Γεωργίου που μπορείς ν’ ανέβεις με αυτοκίνητο ή με τα πόδια και να θαυμάσεις το κάτασπρο εξωκλήσι του Αγίου (17ος αι.), την Πάχη με τα σπιτάκια, το λιμανάκι με τις βαρκούλες και τα καΐκια των ψαράδων, τη μαγευτική θέα του Σαρωνικού κόλπου με τη Σαλαμίνα, την Αίγινα και τα βουνά της Πελοποννήσου απέναντι, τα τέσσερα νησάκια:

 Τριάδα - Βουρκάρι.JPG

μικρό νησί (Παχοπούλα), μεγάλο νησί (Πάχη) Ρεβυθούσα και Μακρονήσι που βρίσκονται ανάμεσα στην Πάχη και τη Σαλαμίνα και οι αρχαίοι τα έλεγαν «Μεθουρίδες» (Υπάρχει στα Μέγαρα και οδός Μεθουρίδων, δίπλα από το παλιό ταχυδρομείο), το καταπληκτικό ηλιοβασίλεμα, την πόλη των Μεγάρων, τον κάμπο με τον ελαιώνα, και τα βουνά Γεράνεια (Δ) και Πατέρας (Β). Το Παλαιόκαστρο ή Φραγκονέρι όπου η ανθρώπινη παρουσία χρονολογείται από το 3000 π.Χ. Η λέξη Φραγκονέρι έχει σχέση με το Δούκα των Αθηνών Φράγκο Νέριο που κατείχε το Παλαιόκαστρο και τη γύρω περιοχή στα χρόνια της Φραγκοκρατίας στην Ελλάδα (1204 μ.Χ. – 16ος αι.). Το εξωκλήσι του Αγίου Νικολάου (17ος αι.) κ.α.Τα τελευταία χρόνια παρατηρείται μεγάλη αύξηση των επισκεπτών (Μεγαριτών και μη) στην Πάχη καθ’ όλη σχεδόν τη διάρκεια του έτους.Κάναμε καταγραφή των ονομάτων των μαγαζιών και των σκαφών που ήταν αραγμένα στο λιμανάκι. Αναφέρουμε μερικά από αυτά: Μαγαζιά και Ψαροταβέρνες: ΠΑΧΑΚΙ, ΝΟΣΤΟΣ, ΠΑΡΑ ΘΙΝ’ ΑΛΟΣ, ΑΚΡΟΓΙΑΛΙ, Η ΠΑΧΗ, ΘΑΛΑΜΙ, ΠΟΣΕΙΔΩΝ κ.α. Βάρκες και σκάφη: ΕΛΕΥΘΕΡΙΑ, ΔΙΠΛΑΡΑΣ, ΕΥΑΓΓΕΛΙΑ, ΑΡΗΣ, ΧΑΡΑ, ΠΑΝΑΓΙΑ, ΟΡΣΙΠΠΟΣ, ΒΑΣΙΛΙΚΗ, ΚΑΤΕΡΙΝΑ, ΝΙΚΟΣ, ΑΓΙΟΣ ΝΙΚΟΛΑΟΣ, ΛΕΝΑ, ΜΑΡΙΑ, ΚΟΡΑΛΛΙ, ΕΥΤΥΧΙΑ, ΛΑΛΟΥΣΗΣ, ΒΑΓΓΕΛΗΣ, ΑΘΑΝΑΣΙΟΣ, ΑΓΙΟΣ ΔΗΜΗΤΡΙΟΣ κ.α. Δεν μπορέσαμε όμως ν’ ανεβούμε στο λόφο του αγίου Γεωργίου, λόγω αδυναμίας του λεωφορείου που μας μετέφερε αλλά τον θαυμάσαμε από την Πάχη. Επόμενος σταθμός μας η περιοχή της αγίας Τριάδας και ο υδροβιότοπος «Βουρκάρι».
Ψαράδες

Τραγουδάνε οι ψαράδες.
Να ψαρεύεις ψάρια μη θαρρείς
που ’ναι να τραγουδάς ένα τραγούδι.
Είναι μια υπόθεση κάπως δύσκολη.
Των ψαράδων η καρδιά
είναι σαν μια πλατεία για γιορτές,
λαμποκοπάει,
μα το ψάρεμα δεν είναι μια πλατεία για γιορτές,
εκεί ’ναι θάλασσα, φουρτούνα, κύμα, κρύο,
αγριεμένος ο καιρός, μπουρίνια, καταιγίδες,
δίχτυα χιλιόμετρα μακριά, μεγάλα παραγάδια,
ρουφήχτρες επικίνδυνες, φάλαινες, καρχαρίες,
παγόβουνα που πλέουνε, ξέρες καραδοκούνε,
και ύφαλοι και σκόπελοι, μύτες ακρωτηρίων.
Η Σκύλα και η Χάρυβδη που πλοία καταπίνουν.
Εκεί δεν είναι πάντα σίγουρη η ψαριά
πάντα το φαγητό ζεστό δεν είναι.
Να ψαρεύεις σε θάλασσες κι ωκεανούς μη θαρρείς
που ’ναι να τραγουδάς ένα τραγούδι,
μα είναι λεβέντες όλο πείσμα και δύναμη οι ψαράδες
τ’ αμπάρια τους γεμίζουν με ψαράκια και ψαρούκλες
μ’ έφοδο τη θάλασσα κατακτούν
μακριά, βαθιά και πιο βαθιά
τα ψάρια τους ψαρεύουν.
Στο πρώτο κιόλας ταξίδι
πιάσανε τους ξιφίες,
χταπόδια, ρέγγες, φάλαινες,
σαρδέλες και μαρίδες.
Μύδια, αχιβάδες, όστρακα
και ζωντανά σφουγγάρια,
πέρκες, ροφούς και κοκωβιούς,
μεγάλα καλαμάρια.
Χαρούμενοι επιστρέφουνε
ξανά στο λιμανάκι,
γλάροι τους υποδέχονται
με ήλιους στα φτερά τους.
Πόδι στη γη πατήσανε,
μάνες, γυναίκες και παιδιά,
αγκαλιάσανε, φιλήσανε
τη φρέσκια τους ψαριά
στην αγορά πουλήσανε…



Ναυτικοί

Τραγουδάνε οι ναυτικοί.

Να ταξιδεύεις σε θάλασσες κι ωκεανούς μη θαρρείς

που ’ναι να τραγουδάς ένα τραγούδι.

Είναι μια υπόθεση κάπως δύσκολη.

Των ναυτικών η καρδιά

είναι σαν μια πλατεία για γιορτές,

λαμποκοπάει,

μα το πλοίο κι η θάλασσα δεν είναι

μια πλατεία για γιορτές,

εκεί ’ναι κύματα βουνά,

κούνημα, ζάλη, τρικυμία,

ατέλειωτο ταξίδι, άφαντη η στεριά,

κρύο, μπουρίνια, καταιγίδες,

θάλασσα μπλάβα, μεγάλα κήτη, θαλάσσια θεριά.

Κασέλες με φορτία, φόρτωμα, ξεφόρτωμα,

φασίνες, δουλειά στις μηχανές και βάρδιες μες στη νύχτα,

καημοί και νοσταλγίες για την πατρίδα,

λύπη του αποχωρισμού, η μοναξιά μεγάλη.

Εκεί δεν είναι πάντα φρέσκο το ψωμί

πάντα το φαγητό ζεστό δεν είναι.

Να ταξιδεύεις στον ωκεανό μη θαρρείς

που ’ναι να τραγουδάς ένα τραγούδι,

μα είναι λεβέντες όλο θάρρος και πείσμα οι ναυτικοί

και το πλοίο τους ποτέ δε σταματά

μ’ έφοδο δρόμο στη θάλασσα ανοίγει

μακριά όλο και πιο μακριά πηγαίνει.

Στο πρώτο κιόλας λιμανάκι

να ’τοι, φτάσανε,

και γλαροπούλια ένα σωρό

"Καλώς ορίσατε" τους λεν'

χαρούμενα κοντά τους.

Πολύτιμα εμπορεύματα αφήσανε,

δωράκια αγάπης πήρανε.

Στο πλοίο ξαναμπήκανε,

μαντίλια τους κουνήσανε

κι αυτοί γι’ αλλού κινήσανε…

ΑΓΙΑ ΤΡΙΑΔΑ – ΥΔΡΟΒΙΟΤΟΠΟΣ «ΒΟΥΡΚΑΡΙ»Τελευταίος σταθμός της εκπαιδευτικής μας επίσκεψης ήταν η περιοχή της Αγίας Τριάδας με το τείχος του 1821 και τον υδροβιότοπο "Βουρκάρι".

 Τριάδα 1.JPG
 Τριάδα 3.JPG
Βρίσκεται στο νοτιοανατολικό άκρο του δήμου Μεγαρέων και είναι μια περιοχή με ιδιαίτερη σημασία. Από ιστορικής πλευράς, εκεί στη χερσόνησο της Μινώας ή χερσόνησο του τείχους, όπως λεγόταν, βρισκόταν το δεύτερο αρχαίο λιμάνι των Μεγάρων στο Σαρωνικό κόλπο, η Μινώα. Ακόμη υπάρχουν λείψανα αρχαίου τείχους, που έχτισαν οι Αθηναίοι την εποχή του Πελοποννησιακού πολέμου, για να ελέγχουν τα στενά της Σαλαμίνας.
 Αγίας Τριάδας.JPG
Επίσης εκεί βρίσκεται και το τείχος της Αγίας Τριάδας, που αποτελεί το μοναδικό ολοκληρωμένο σωζόμενο τείχος της περιόδου της επανάστασης του 1821 κι έχει κηρυχτεί ιστορικό διατηρητέο μνημείο. Το τείχος χτίστηκε από τους Μεγαρίτες για να τους προσφέρει καταφύγιο στις τουρκικές επιθέσεις ενώ τους έδινε και τη δυνατότητα να περάσουν με ασφάλεια και στην απέναντι Σαλαμίνα αν τα πράγματα δυσκόλευαν πολύ στις μάχες με τους Τούρκους. Θαυμάσαμε το μήκος, το πλάτος και τις πολλές πολεμίστρες του τείχους.







 Τριάδα 2.JPG

Ο αβαθής όρμος του Βουρκαριού είναι πολύ σημαντικός υδροβιότοπος με ιδιαιτέρας σημασίας χλωρίδα και πανίδα. Ως προς τη χλωρίδα, η δυτική του ακτή αποτελεί ένα εκτεταμένο αλίπεδο («Αλμύρα») που καλύπτεται με αλοφυτική βλάστηση. Στις υπόλοιπες ακτές συναντάμε ασφόδελους, σχίνο, ασφάκες, πικραγγουριά, αρμυρίκια, κάπαρη, φλώμο κ.α. Ως προς την πανίδα έχουν καταγραφεί 104 είδη πουλιών: αλκυόνες, λευκοτσικνιάδες, σταχτοτσικνιάδες, φλαμίνγκο, ασημόγλαροι, καστανοκέφαλοι και μαυροκέφαλοι γλάροι, γλαρόνια, χαλκόκοτες, βουτηχτάρια, ποταμότρυγγες, σπίνοι, κατσουλιέρηδες, νεροχελίδονα, γεράκια, σπουργίτια, καρδερίνες κ.α. Όσο για την ιχθυοπανίδα το Βουρκάρι λειτουργεί ως λιμνοθάλασσα. Παλιά οι ψαράδες το χρησιμοποιούσαν σαν φυσικό ιχθυοτροφείο. Μέχρι πριν είκοσι χρόνια ψάρευαν μεγάλες ποσότητες από σάλπες, αθερίνα, κεφαλόπουλα, σαργούς, τσιπούρες, μελανούρια, κοτσομούρες, χταπόδια, μύδια. Σήμερα λόγω της υποβάθμισης η ιχθυοπανίδα έχει μειωθεί αρκετά. Στο Βουρκάρι συναντήσαμε το δάσκαλο κ. Λάμπρο ο οποίος μας ξενάγησε στον οικισμό της Αγίας Τριάδας. Μας μίλησε για τους κατοίκους, το εξωκλήσι της Αγίας Τριάδας (16ου αι.) το τείχος και τη σκοπιά των αρχαίων Αθηναίων, το πηγάδι με το πόσιμο νερό που υπάρχει λίγο πιο πίσω από το εξωκλήσι. Τον ευχαριστούμε πολύ. Συγκεντρώσαμε κι εδώ με τα κουβαδάκια μας μέρος από τη χλωρίδα και πανίδα της περιοχής και πήραμε το δρόμο του γυρισμού για το σχολείο. Η εκπαιδευτική μας επίσκεψη έφθασε στο τέλος. Γνωρίσαμε από κοντά την περιοχή μας κι αυτή η εμπειρία θα μας μείνει αξέχαστη…

Παραλία των Μεγάρων
Megara - Paraliaki zoni.JPG

Πάχη Μεγάρων
P1060146.JPG

Θεατρικό σκετς
Σενάριο: SDr
Διασκευή από το βιβλίο της Δ΄ δημοτικού
ΕΞΕΡΕΥΝΗΣΗ ΣΤΟ ΜΕΓΑΛΟ ΝΗΣΙ ΤΗΣ ΠΑΧΗΣ
Αφηγητής: Μια παρέα παιδιών, με αρχηγό τον Μάριο, ζει στην Πάχη Μεγάρων και μαζί σκαρώνουν ένα σωρό τρέλες. Αυτή τη φορά ξεκίνησαν να εξερευνήσουν το μεγάλο νησί που βρίσκεται απέναντι από την Πάχη. Αφού εξερεύνησαν για αρκετή ώρα το νησί, έφτασαν και στη μεγάλη σπηλιά που υπάρχει στο βόρειο μέρος του.
Έντουαρντ: Έχεις μπει ποτέ σου μέσα Μάριε;Μάριος: Φυσικά κι έχω μπει. Γιατί, εσύ φοβάσαι να μπεις;
Έντουαρντ: Για να πω την αλήθεια, φοβάμαι.
Μάριος: Κοιτάτε, μωρέ, έναν φοβητσιάρη που τον έχουμε και στην ομάδα μας…
Δήμητρα:Έχω ακούσει πως κάποτε σ’ αυτήν εδώ τη σπηλιά έκρυβαν οι πειρατές τους θησαυρούς τους.
Μάριος:Δεν ξέρω τι γινόταν παλιά. Εγώ δε βρήκα κανένα θησαυρό. Λοιπόν για να δούμε ποιος από σας έχει ψυχή μέσα του. Όποιο παλικάρι μπει στη σπηλιά, θα του δώσω τη σφυρίχτρα μου. Μωρέ κάτι παλικάρια που έχω στην ομάδα μου! Κανένας θαρραλέος!
Χρήστος: Γιατί δεν πηγαίνεις εσύ Μάριε;
Μάριος: Εγώ…Εγώ έχω ξαναπάει. Αν θέλει, ας μπει κάποιος άλλος.
Παναγιώτης: Τότε να πάμε όλοι μαζί.
Μάριος: Καλή ιδέα.
Σωτηρία:Να μην προχωρήσουμε πολύ μέσα στη σπηλιά γιατί δε θα βλέπουμε. Έφυγε και ο ήλιος και σε λίγο θα σκοτεινιάσει περισσότερο.
Γιώργος: Τι λέτε να προχωρήσουμε ακόμα λίγο;
Άντζελα: Έχω μαζί μου ένα φακό.
Γιώργος: Πάμε λίγο πιο μέσα να δούμε τι έχει…
Σοφία: Αν πάμε, θα πάμε όλοι μαζί και θα κρατάμε ο ένας το χέρι του άλλου.Αφηγητής: Τα παιδιά προχώρησαν αργά και φοβισμένα. Στάθηκαν λίγο για να συνηθίσουν τα μάτια τους στο μισοσκόταδο. Τα πόδια τους βούλιαζαν στη μαλακή άμμο και η υγρασία της ατμόσφαιρας τους πάγωνε ακόμα περισσότερο. Το ξαφνικό πέταγμα ενός θηλυκού περιστεριού, που πύρωνε υπομονετικά τα αβγά του, έκανε το αίμα τους να κυλήσει γρηγορότερα στις φλέβες τους. Κοίταζαν γύρω τους φοβισμένα. Όσο μπορούσαν να δουν, διέκριναν έναν πελώριο θόλο να υψώνεται από πάνω τους. Από την οροφή του κρέμονταν σταλαχτίτες, που από τις άκρες τους έπεφτε, σαν το δάκρυ της μαστίχας, το νερό.
(Μπαίνουν όλοι μέσα στη σκηνή. Ακούγονται επιφωνήματα θαυμασμού. Τα παιδιά φωνάζουν τα διάφορα πράγματα που βρήκαν: Κοχύλια, αστερίες, καβουράκια, παράξενα φύκια, μικρά ψαράκια, τσούχτρες, μια φωλιά περιστεριού, … πλαστικά μπουκαλάκια, ξύλα, σίδερα, σακούλες με σκουπίδια, πετονιές και δίχτυα. Δείχνουν τα ευρήματά τους στο κοινό. Είναι χαρούμενα για τα όστρακα κλπ. ενώ προβληματίζονται για το πώς βρέθηκαν εκεί τα πλαστικά και τα άλλα αντικείμενα που ρυπαίνουν το περιβάλλον. Αποφασίζουν να μαζέψουν τα όστρακα για τη συλλογή τους και τα σκουπίδια για να τα ρίξουν στον κάδο των αχρήστων)
Γιάννης Τσ: Παιδιά βρήκα ένα μεγάλο κοχύλι.Μάριος: Κι ένας αστερίας εδώ.
Αιμιλία: Προσοχή! Έχει αχινούς. Μην πατήσουμε κανέναν.
Παρασκευή: Βλέπω ένα κοπάδι αθερίνες. Έχουν τρυπώσει εδώ για να γλυτώσουν από τα κοκάλια και τα ορτσίνια που κολυμπούν τριγύρω, έξω από τη σπηλιά.
Γιάννης Μ.: Ένα μικρό χταπόδι παιδιά. Μου ‘πιασε το πόδι. Να το, φεύγει πάει να κρυφτεί στο θαλάμι του.
Γιάννης Τ.: Σ’ αυτό το βραχάκι έχουν κολλήσει μύδια και στρείδια. Κι εδώ είναι ένας πετροκάβουρας.
Δήμητρα: Στο βάθος κάτι γυαλίζει. Τι να είναι;
Ελιντιάν: Είναι πλαστικά μπουκάλια του νερού. Έχει και κάτι χαλασμένα δίχτυα, κομμένες πετονιές και μια πλαστική σημαδούρα απ’ αυτές που ρίχνουν οι ψαράδες τα παραγάδια.
Χρήστος: Κοιτάξτε εκεί. Πλαστικές σακούλες με σκουπίδια. Πώς βρέθηκαν εδώ;
Ραφαήλ: Κάποιοι θα έκαναν πικ νικ στο νησί και τις παράτησαν.
Σωτηρία: Μολύνεται το περιβάλλον και τα ψαράκια καταπίνουν τα πλαστικά και ψοφάνε. Να μαζέψουμε όλα αυτά τα σκουπίδια και να τα ρίξουμε στους κάδους μόλις περάσουμε απέναντι στην Πάχη.
Γιώργος: Παιδιά κοιτάξτε τι βρήκα. Κομμένα βατραχοπέδιλα κι ένα μπουκαλάκι από αντηλιακό.
Άντζελα: Έχει ξύλα και σκουριασμένα σίδερα. Κάποιοι είχαν ανάψει φωτιά.
Σοφία: Να κρατήσουμε τα όστρακα και τα κοχύλια για τη συλλογή μας.
Μάριος: Αυτοί θα είναι οι θησαυροί του καλοκαιριού.
Έντουαρντ: Να φύγουμε γιατί νυχτώνει. Άλλη μέρα θα ξανάρθουμε να μαζέψουμε κι άλλους τέτοιους θησαυρούς.(Στη συνέχεια οι μαθητές δείχνουν ένα ένα τα ευρήματά τους ρωτώντας το κοινό: Αυτό το .... πού να το βάλουμε; Το κοινό ααντά ανάλογα: Στη συλλογή μας ή Στους κάδους ανακύκλωσης. Όταν τελειώσουν τα αντικείμενα, κάθε μαθητής ανακοινώνει πόσα χρόνια χρειάζονται ορισμένα υλικά για να λιώσουν και ν' αφομοιωθούν από το περιβάλλον. Τέλος, αποχωρούν από τη σκηνή αφού δείξουν στο κοινό τα ταμπλό με την πανίδα της περιοχής και πετάξουν στους κάδους ανακύκλωσης τα σκουπίδια που βρήκαν στη σπηλιά.)Τέλος

DSC01860.JPG
«ΔΩΡΑΚΙΑ» ΣΤΗ ΜΗΤΕΡΑ ΦΥΣΗ
(Έρχεται το καλοκαίρι κι αρχίζουν οι διακοπές)


Ξανάρθε τώρα το ζεστό,
γλυκό καλοκαιράκι
κι η θάλασσα η γαλανή
δεν είναι πια μονάχη.

Και το βουνό κι η εξοχή,
ο κάμπος και το κτήμα
από τα γέλια των παιδιών
γεμίσαν, πλημμυρίσαν.

Άρχισαν πάλι οι διακοπές,
οι άνθρωποι μακριά απ’ την πόλη.
Δούλεψαν όλη τη χρονιά…
καλύτεροι γινήκαν όλοι.

Τώρα είν’ η ώρα να χαρούν,
κάτω απ’ τα δέντρα να ξαπλώσουν,
στην αμμουδιά να κυλιστούν
και τον «εξοπλισμό» ν’ απλώσουν.

Ήρθανε τόσο βιαστικά
σαν να τους κυνηγούσαν.
Κι η θάλασσα και το βουνό
ένα μικρό «ευχαριστώ»
ποτέ τους δεν ακούσαν.

Τι πράγμα είν’ αλήθεια αυτό;
Ντροπή, ντροπή πολύ μεγάλη.
Ήταν και πέρυσι εκεί,
όλοι μαζί, νέοι και γέροι και μικροί
στο ραντεβού της φύσης ακριβείς,
πολλή δροσιά, γαλήνη μαγική
την είχαν νιώσει πάλι.

Μα στάσου, πως βιάστηκα θαρρώ!
Μπροστά μου κάτι βλέπω.
Είν’ αντικείμενα πολλά
στους θάμνους στα κλαδάκια,
ωραία και χρωματιστά.
Στη φύση ήταν «ΔΩΡΑΚΙΑ;»

Σακούλες νάιλον, πολλές,
κουτιά και μπουκαλάκια,
ξυλάκια από παγωτά,
μοντέρνα αντηλιακά,
κονσέρβες, ντενεκάκια,
λάστιχα, ξύλα, πλαστικά,
χαρτιά, πανιά, πιατάκια,
σίδερα σκούρια, μυτερά
και κοφτερά γυαλάκια.

Μα τι είν” αυτά καλέ,
πώς να τα πω;
Τα λέω με μια λέξη:
«ΣΚΟΥΠΙΔΙΑ»,
αμέτρητα, πολλά,
κάθε λογής, απ” όλα τα υλικά
σ’ ακρούλες, τρύπες και γωνιές,
ακόμα και στη μέση.
Παρατημένα ήταν κει
όλη την περσινή χρονιά
και ποιος να τα μαζέψει;

Ίσως κανένας χριστιανός
της φύσης λάτρης ταπεινός
Ψαράς, Βοσκός, Φυσιοδίφης
να πήρε κανένα απ” αυτά
τα βρώμικα, σιχαμερά,
κι αηδιαστικά σκουπίδια.

Μα στους πολλούς… ένας αυτός,
στους δέκα ο «Σαμαρείτης».

Έτσι δε φεύγει το κακό
κι ούτε είν” αυτό «ευχαριστώ»
στην έμορφη, ευλογημένη φύση.

Γιατί όπως πάμε βρε παιδιά
σε κάμποσα χρόνια, όχι πολλά,
των σκουπιδιών η «ευωδιά»
τη γη θα πλημμυρίζει.

Πρέπει επειγόντως στους δέκα κι οι εννιά
που γεύονται της φύσης τη χαρά
με πράξεις κι όχι με λόγια
ανούσια, κούφια, βαρετά,
«ευχαριστώ» να πούνε.

Σαν έρθουνε για διακοπές,
μες στα βουνά, στους κάμπους, τις ακτές,
να πάρουν ό,τι πέταξαν
μα κι ό,τι σκουπίδι βρούνε.

Κι αν γίνει φίλοι μου αυτό
– επιτρέψτε να τ” ονειρευτώ –
όλα της Πλάσης τα καλά
ζώα, ζουζούνια και φυτά
τραγούδι θε ν’ αρχίσουν.

Σαν συναυλία μαγική!

Σπάροι, σαρδέλες, κοκοβιοί,
γαρίδες, φύκια, χταποδάκια,
βότσαλα κι αμμουδιά χρυσή
κι απότομα βραχάκια,

θάμνοι, δεντράκια, ρεματιές,
πευκάκια, ελατάκια,
ποτάμια, πηγούλες δροσερές,
κρυστάλλινα ρυάκια,

πρόβατα, γίδια στη βοσκή,
άλογα, γαϊδουράκια,
αηδόνια, σπίνοι, αετοί,
λαγοί και χελωνάκια,

με τους ανθρώπους ένα θα γενούν,
πια δε θα τους φοβούνται.
Κι η γη θα ’ναι παράδεισος,
γιατί όλοι θ’ αγαπιούνται.


Η μάνα Φύση καθαρή,
ο αέρας ευωδία.
Η βρώμα πάει, θα χαθεί,
μαζί κι η δυσωδία.
Μικρόβια, αρρώστιες πουθενά,
όλα χαρά, ζωή, υγεία.

Και ο Θεός θα χαίρεται
με τα καμώματά μας
μιας κι όρισε διαχειριστές,
προστάτες κι εξουσιαστές
στην επί γης δημιουργία Του
εμάς, την αφεντιά μας.

Αμάν, τι όνειρο γλυκό!
μπορεί να γίνει αλήθεια;
Βεβαίως, φίλοι μου, μπορεί.
Αν κόψουμε όλοι παρευθύς,
την κάκιστη και εγωιστική
τη… σκουπιδοσυνήθεια.

Εμπρός λοιπόν στην ιερή,
άγια, σωτήρια αλλαγή
βαθιά μες στην καρδιά μας.
Η γη φωνάζει S.O.S.
Μην κλείνουμε τ” αυτιά μας.

SDr
Μέγαρα Αττικής
Ιούνιος 2015


"ΔΩΡΑΚΙΑ" ΣΤΗ ΜΗΤΕΡΑ ΦΥΣΗ(Φεύγει το καλοκαίρι και τελειώνουν οι διακοπές)

Έφυγε τώρα το ζεστό,γλυκό καλοκαιράκικι η θάλασσα η γαλανήέμεινε πια μονάχη.
Και το βουνό κι η εξοχή,ο κάμπος και το κτήμααπό τα γέλια των παιδιώνκι αυτά μονάχα μείναν.
Τελείωσαν οι διακοπές,οι άνθρωποι στην πόλη.Δουλειά πολλή για… προκοπή,καλύτεροι να γίνουν όλοι.
Αμέτρητες ώρες χάρηκαν
στους ίσκιους των φυτών ξαπλώσαν
στην αμμουδιά κυλίστηκαν
και τον εξοπλισμό απλώσαν.
Έφυγαν τόσο βιαστικάπου λες τους κυνηγούσανκι η θάλασσα και το βουνόένα μικρό «ευχαριστώ»ποτέ τους δεν ακούσαν.
Τι πράγμα είν’ αλήθεια αυτό;Ντροπή, ντροπή πολύ μεγάλη.Αν και του χρόνου, θα ’ναι κει,όλοι μαζί, νέοι και γέροι και μικροίστο ραντεβού της φύσης ακριβείς,λίγη δροσιά, γαλήνη μαγικήνα νιώσουνε και πάλι.
Μα στάσου, πως βιάστηκα θαρρώ!Μπροστά μου κάτι βλέπω.Είν’ αντικείμενα πολλάστους θάμνους στα κλαδάκια,ωραία και χρωματιστά.Στη φύση είναι «ΔΩΡΑΚΙΑ;»
Σακούλες νάιλον, πολλές,κουτιά και μπουκαλάκια,ξυλάκια από παγωτά,μοντέρνα αντηλιακά,κονσέρβες, ντενεκάκια,λάστιχα, ξύλα, πλαστικά,χαρτιά, πανιά, πιατάκια,σίδερα σκούρια, μυτεράκαι κοφτερά γυαλάκια.
Τι είν’ αυτά καλέ,πώς να τα πω;
Τα λέω με μια λέξη:«ΣΚΟΥΠΙΔΙΑ»,αμέτρητα, πολλά,κάθε λογής, απ’ όλα τα υλικάσ’ ακρούλες, τρύπες και γωνιές,ακόμα και στη μέση.Παρατημένα θα ’ναι εκείγια χρόνια πολλά!Αλήθεια, ποιος θα τα μαζέψει;
Ίσως κανένας χριστιανόςτης φύσης λάτρης ταπεινόςΨαράς, Βοσκός, Φυσιοδίφηςπάρει κανένα απ’ αυτάτα βρώμικα, σιχαμερά,πολύχρονα σκουπίδια.
Μες στους πολλούς, ένας αυτός,στους δέκα ο "Σαμαρείτης".
Έτσι δε φεύγει το κακόκι ούτε είν’ αυτό «ευχαριστώ»στην έμορφη, ευλογημένη φύση.
Γιατί όπως πάμε βρε παιδιάσε κάμποσα χρόνια, όχι πολλά,των σκουπιδιών η «ευωδιά»τη γη θα πλημμυρίζει.

Πρέπει επειγόντως στους δέκα κι οι εννιάπου γεύονται της φύσης τη χαράμε πράξεις κι όχι με λόγιαανούσια, κούφια, βαρετά,«ευχαριστώ» να πούνε.

Πριν έρθουν απ’ τις διακοπές,απ’ τα βουνά, τους κάμπους, τις ακτές,να πάρουν ό,τι πέταξανμα κι ό,τι σκουπίδι βρούνε.

Κι αν γίνει φίλοι μου αυτό- επιτρέψτε να τ’ ονειρευτώ -όλα της Πλάσης τα καλά,ζώα, ζουζούνια και φυτάτραγούδι θε ν' αρχίσουν.

Σαν συναυλία μαγική!Σπάροι, σαρδέλες, κοκοβιοί,γαρίδες, φύκια, χταποδάκια,βότσαλα κι αμμουδιά χρυσήκι απότομα βραχάκια,

θάμνοι, δεντράκια, ρεματιές,πευκάκια, ελατάκια,ποτάμια, πηγούλες δροσερές,κρυστάλλινα ρυάκια,

πρόβατα, γίδια στη βοσκή,άλογα, γαϊδουράκια,αηδόνια, σπίνοι, αετοί,λαγοί και χελωνάκια,

με τους ανθρώπους ένα θα γινούν,πια δε θα τους φοβούνταικι η γη θα ’ναι παράδεισος,γιατί όλοι θ’ αγαπιούνται.

Η μάνα Φύση καθαρή,ο αέρας ευωδία.Η βρώμα πάει, θα χαθεί,μαζί κι η δυσωδία.

Μικρόβια, αρρώστιες πουθενά,όλα χαρά, ζωή, υγεία.

Και ο Θεός θα χαίρεταιμε τα καμώματά μας,μια κι όρισε διαχειριστές,προστάτες κι εξουσιαστέςστην επί γης δημιουργία Του,εμάς, την αφεντιά μας.

Αμάν, τι όνειρο γλυκό!μπορεί να γίνει αλήθεια;Μπορεί. Αν κόψουμε ευθύς,την κάκιστη, εγωιστική,τη… σκουπιδοσυνήθεια.

Εμπρός λοιπόν στην ιερή,άγια, σωτήρια αλλαγήβαθιά μες στην καρδιά μας.Η γη φωνάζει S.O.S.Μην κλείνουμε τ’ αυτιά μας.
SDr
Μέγαρα ΑττικήςΙούνιος 2008

.PNG

Χρόνος που χρειάζονται για να διαλυθούν στη θάλασσα τα παρακάτω αντικείμενα:

Χάρτινη συσκευασία γάλακτος: 3 μήνες
Κόντρα πλακέ: 1 - 3 χρόνια
Μάλλινο ύφασμα : 1 - 5 χρόνια
Φίλτρο τσιγάρου: 1 - 5 χρόνια
Πλαστική σακούλα: 10 - 20 χρόνια
Νάιλον ύφασμα: 30 - 40 χρόνια
Κονσερβοκούτι: 50 χρόνια
Πλαστικό ποτήρι: 50 χρόνια
Λαστιχιένια σόλα: 50 - 80 χρόνια
Κουτάκι αλουμινίου: 80 - 200 χρόνια
Πλαστικό μπουκάλι: 450 χρόνια
Πετονιά: 600 χρόνια
Γυάλινο μπουκάλι: 1.000.000 χρόνια!!!